Misschien is dit … Peut-être emprunte-t-il … (Anjet Daanje, De herinnerde soldaat)

Misschien is dit de laatste keer dat hij als de man die Noen Merckem wordt genoemd door deze vertrouwde gang loopt, de deur daar aan zijn linkerhand met die vriendelijke ruitjes kan het einde van zijn bestaan betekenen, alsof hij met knikkende knieën naar het schavot wordt gevoerd, zo voelt hij zich ineens, de hoop die hem vergezelde, de overtuiging dat alles nieuw en onvoorstelbaar veel beter en eindelijk normaal zou worden, dat hij die alledaagse deur binnen zou gaan en een ander zou zijn als hij weer naar buiten kwam, een man met een gezin en een huis en een leven buiten deze muren, het vloeit ineens allemaal uit hem.

Peut-être emprunte-t-il pour la dernière fois ce couloir familier en étant l’homme qu’on appelle Noen Merckem, la porte aux charmants petits carreaux à sa gauche peut signifier la fin de son existence, comme si on le menait, les genoux s’entrechoquant, à l’échafaud, voilà comment il se sent brusquement, l’espoir qui l’a accompagné, la conviction que le nouveau et l’inconcevable seront meilleurs et enfin normaux, qu’il franchira cette porte habittuelle et en rsssortira un autre homme, avec une famille et une maison et une vie en dehors de ces murs, il se sent soudain vidé de tout cela.

Anjet Daanje
De herinnerde soldaat
2019


Le soldat remémoré
Traduction
Isabelle Rosselin
2026

< Eerste zinnen 004

Eerste zinnen 006 (à venir) >